برگرفته از http://ourperspective.wordpress.com
——————–
عباس و محمد دو جوان بر سر دستگاه
عباس: من تا حالا با این کار نکردهام. تو بلدی؟
... ادامه مطلب
در پناه حق
اولین پیام رسیده از ماهواره امید: زهمین گرد است.
دومین پیام از ماهواره اميد: خورشید بدور زمین میچرخد
سومین پیام گزارش شده از امید: ..... در ماه نیست
ادامه مطلب
به مردم آمریکا اجازه بدیم تا دموکراسی داشته باشند چون الان استبداد در آمریکا حاکمه!!!!!!!!
از زندانیان سیاسی کشورهای خارجی تقدیر می کنند.
عجب
عجب
عجب
آلبومی برای آنانی که آزادی - عشق و ستم ستیزی را ستایش و برای رسیدن به آن تلاش می کنندبخواب آروم و باور کن
که بیداری یه کابوسه
اگه بد شد کلاغ زشت
همهش تقصیر طاووسه
منِ تنها
توی سرما
همهش اینه
بخواب آروم
همهش دیره
بخواب آروم
بخواب آروم...
عبدی بهروان فر
یه شاخه نیلوفر - قله خوشبختی - هفته های تلخ من - دلتنگی و .. یکی از یکی زیبا تره
قبل از غذا (در فست فود)
تو فست فود به دختری که صندوق دار بود سفارش غذا دادم.
خانم لطف کنین یه سه تیکه (مرغ سوخاری) می خوام.
الان آماده نداریم. باید صبر کنین.می یرین یا اینجا میل می کنین
صبر می کنم.می برم. فقط رون و بالای رون باشه.
ببینم چی میشه .شاید بینش یه تیکه سینه باشه اشکال نداره؟
. نه من سینه نمی خورم.یعنی دوست ندارم. خندم گرفت گفتم البته سینه مرغ نمی خورم. خنده هر دو ما پایان سفارش غذا بود.
بعد از غذا ( در خانه)
صدای امواج دریا رو میشنوم. کمتر از دویست متر با دریا فاصله دارم. به دور و برم نگاه می کنم.همه چیز سر جای خودشه.آیا من هم در حای درستی قرار دارم؟صدای ظبط را بلند می کنم
پای بگذار به اون راهی که فکر کنی بهترینی.که فقط فکر کنی بهترینی دست بردارو برو ول کن این غم ساغری...
آهنگ محبوبم است. قصد دارم بساط قلیان را علم کنم. اینجا همه چیز هست و یک چیز نیست.!
ای دهر تو بخور این راه را کلا که ما نخواستیم داوری
بلند میشم می رم به طرف اینه . تعدای از موهای سرم سفید شده طبق معمول از دیدن خود ذوق می کنم. و همراه نامجو بلند فریاد میزنم
ای کاش داوری داوری داوری داوری در کار بود. کاشکی قضاوتی قضاوتی قضاوتی قضاوتی در کار بود
در روزنامه خواندم که طبقه نخبه نامجو گوش میدهد. به خود می بالم چون من نیز به جرگه نخبه های کشور نایل گشتم اما مدرک من اصل است از دانشگاه آزاد است اما اصل است. !
برمیگردم به تابلوفرش مقابلم که رو به دیوار است نگاه می اندازم.یک سرخ پوست که بر اسبی نشسته و دستانش را به سوی آسمان بلند کرده در حالی که نگاهش به سمت بالا و در دست چوبی دارد که به نوک چوب پای عقاب وصل شده .او با این هیبتش از اسمان چه می خواهد شاید از خدای اسمان چیزی بخواهد.نگاهش نگاه شکر گذاری نیست. شاید او هم شکایتی دارد .شکایتی از جنس نامجو از جنس من از جنس هم فکران من
ای کاش داوری داوری داوری داوری در کار بود. کاشکی قضاوتی قضاوتی قضاوتی قضاوتی در کار بود
غم تنهایی اسیرت میکنه تا بخوای بجنبی پیرت میکنه
تن تو ظهر تابستونو بيادم مياره رنگ چشمهای تو بارونو بيادم مياره
دلم از خیلی روزا با کسی نیست تو دلم فریاد و فریادرسی نیست
عمریه غم تو دلم زندونیه دل من زندون داره تو میدونی
هر وقت به صدا و موزیکش گوش میدم برام جذابیت داره
(۱۳ مهر ) هشتمین سالگرد مرد صدا زخمی ایران زنده یاد فریدون فروغی گرامی باد
از قدیم مرد عنکبوتی بودیم .یادش بخیر .اینو داشته باش ولش نکن تا برات بگم.همیشه از کارهایی که طپش قلبمو ببره بالا لذت می برم. خاطره ای که می خوام بگم مال دیشب حدود ساعت ۱۱ شب هست. هر چند شاید خیلی جذاب نباشه اما تا وقتی درکش نکنی شاید نفهمی چی میگم. بهرحال موضوع از این قرار بود که بنا به دلایلی ما ساعت ۱۱ شب اومدیم بریم بیرون . درو که بستم تازه فهمیدم ای دل غافل کلید پشت دره و در دیگه باز نمیشه.خوب چند راه حل داشت اولین و منطقی ترین راه این بود که شبو بریم خونه یکی از بستگان و فردا صبح کلید ساز بیاریم. یا اینکه خودمون به نحوی در باز کنیم یا اینکه کاری که من کردمو انجام بدیم.عرضم به درزتون ببخشین عرضم به حضور انور و نورانی و تابناک همچون ماهتون بگه خونه ما در طبقه دوم یه آپارتمان که از سطح زمین با حساب سرایداری که پایین تر از سطح پارکینگ ساخته شده حدود ۱۲ متر شایدم بیشتر قرار گرفته. جونم برات بگه یهو شیطون گولم زدو گفتم من از دیوار میرم بالا از تراس خونه بغلی یه جهش میزنم و نرده تراس خونمونو می گیرم و میرم بالا.اینو هم اضافه کنم به طور اتفاقی اون روز در تراس ما قفل نبود.شاید الان حرف زدن در موردش براتون آسون باشه اما انقدرها هم آسون نبود. مرحله اول که رفتن به بالای دیوار و گرفتن نرده تراس همسایه کار آسونی بود بنا بر تجربه کودکی .اما مرحله دوم یکم سخت بود خدا نکنه آدمو جو بگیره حالا می گم چرا..راستشو بخوای باید اعتراف کنم من جند دقیقه قبل از بستن در داشتم فیلمی از شبکه mbc persia به نام مرده یا زنده رو می دیدم توی این فیلم دختر و پسر مثل پرنده پرواز می کردند. با یاد آوری اون فیلم .من احمقم گفتم بریم ببینیم دنیا دست کیه . وای وقتی پریدمو نرده تراس گرفتم تازه فهمیدم چه غلطی کردم. ۱۲متر ارتفاع طوری که معلق در هوا بودم و فقط با دستام نرده پایینی تراسو گرفته بودم و هر چه زور می زدم نمی تونستم خودمو به سمت بالا بکشونم.تازه یادم اومده بود اون روز دو نوبت ورزش کرده بودم و کاملا خسته بودم. حدود ۱ دقیقه معلق بودم. و واقعا می گم نا امید شده بودم.کم کم بازو هام داشت سست میشد. خندم گرفته بود صحنه فوق العاده جالبی بود همراه ترس امید به زندگی و مهمتر از همه این بود که خودم باعث و بانی این کار شده بودم. اون لحظه واقعا به مرگ فکر کرده بودم.داشتم با خودم حساب می کردم اگه افتادم طوری خودمو بندازم تا توی تراس طبقه اول بیفتم که کار مشکلی بود. تو این گیرودار یهو خندم گرفت به خودم گفتم واسه مردن خیلی زوده(درست مثل فیلم هندی). هر چی توان نداشته و داشته رو که داشتم به کار بردم هنوز هم که هنوزه نفهمیدم چی شد که من از اون تراس اومدم بالا.حالا که یه روز گذشته و من از تراس پایینو نگاه می کنم می بینم چه کاری کردم نمی گم حماقت بود. من از ریسک کردم لذت میبرم. هر چه بود خدا رحم کرد و تک پسر خانواده رو نجات داد. شاید عکس ها بهتر نشون بده. البته کار خیلی شاقی نبود. پستی برا نوشتن نبود اینو نوشتم.
مدت هاست پسورد شادی که درون فایل غم قرار گرفته را فراموش کرده ام
مدت هاست در پی یافتن آزادی سو چشمان خود را از دست داده ام
مدت هاست برای آمدن پاییز لحظه شماری می کنم
مدت هاست که از دیوانگی خود لذت می برم
مدت هاست که به دنبال قطار زندگی می دوم و هنوز که هنوزه نرسیدم
مدت هاست به آدم نماهای گوسفند که از بد روزگار تعدادشان کم هم نیست از ته دل می خندم
مدت هاست که فقط می خندم
و سرانجام مدت هاست که محسن نامجو گوش می کنم
از هیچ تنابنده ای در هیچ چیز
پیروی نمی کنم !
و به ریش هر استادی می خندم
که به ریش خود نخندیده است!
ما را به رندی افسانه کردند پیران جاهل شیخان گمراه
مهر تو عکسی بر ما نیافکند خونینه رویان آه از دلت آه
آیین تقوا ما نیز دانیم لیکن چه چاره با بخت گمراه
ما شیخ و واعظ کمتر شناسیم یا جام باده یا قصه کوتاه
باید با طلای ۲۴ عیار این شهر حافظ نوشت قاب کرد. هر روز خوند هر بار که رد میشی هر بار که نفس می کشی هر بار که دلت گرفت هر بار که هر بار که هر بار که
باورم نمیشه. خسرو شکیبایی با اون صدای دلنشینش دیگه نیست دیگه شعری با صدای گرمش جون نمی گیره دیگه فیلمی نیست که با وجود اون بدرخشه.
باورم نمیشه مراد بیک قصه ما روزی و روزگاری چشم از این جهان ببنده.خانه سبزت یادم هست. سالاد فصلت اون تریپ معتاد عاشق که میگفت اون عزیز منهههه اون عشقه منههه . هامون من .دوستت داشتم. برات اشک ریختم و اشک می ریزم. حیف. کاش زنده بودی .
کاش.
این کاش لعنتی.
برگرفته از http://ourperspective.wordpress.com
——————–
عباس و محمد دو جوان بر سر دستگاه
عباس: من تا حالا با این کار نکردهام. تو بلدی؟
... ادامه مطلب
تقصیر تو نبود!
خودم نخواستم چراغ ِ قدیمی خاطره ها،
خاموش شود!
خودم شعرهای شبانه اشک را،
فراموش نکردم!
خودم کنار ِ آرزوی آمدنت اردو زدم!
حالا نه گریه های من دینی بر گردن تو دارند،
نه تو چیزی بدهنکار ِ دلتنگی ِ این همه ترانه ای!
خودم خواستم که مثل زنبوری زرد،
بالهایم در کشکش شهدها خسته شوند
و عسلهایم
صبحانه کسانی باشند،
که هرگز ندیدمشان!
تنها آرزوی ساده ام این بود،
که در سفره صبحانه تو هم عسل باشد!
که هر از گاهی کنار برگهای کتابم بنشینی
و بعد از قرائت بارانها،
زیر لب بگویی:
«-یادت بخیر! نگهبان گریان خاطره های خاموش!»
همین جمله،
برای بند زدن شیشه شکسته این دل بی درمان،
کافی بود!
هنوز هم جای قدمهای تو،
بر چشم تمام ترانه هاست!
هنوز هم همنشین نام و امضای منی!
دیگر تنها دلخوشی ام،
همین هوای سرودن است!
همین شکفتن شعله!
همین تبلور بغض!
به خدا هنوز هم از دیدن تو
در پس پرده باران بی امان،
شاد می شوم! بانو! ?
"یغما گلرویی"
زندگی می گذرد فرصت جاودانگی کوتاه است!من و تو باید جاودانه شویم!پس بگو دوستم می داری تا معجزه نازل شود ! پس بگو دوستم می داری تا شاعرم کنی! پس بگو دوستم می داری تا گنجشکان پشت پنجره خوش صدا تر بخوانند.سکوت در این زمانه نشان هیچ چیز جز بردگی نیست! مانند نامت آزاده باش!
بگو!بگو دوستم می داری ...
من هم ترا دوست دارمو تیرگی جهان به دروغی بدل می شود!تو را دوست می دارمو ظلم افسانه ای بیش نیست ! ترا دوست دارمو تمام زنجیرها فرو می ریزند!
ما رویینه ییم زنده می مانیم!در پیاله هایی که لا جرعه نوش می شوند در خنده و در اشک آدمیان در هر ترانه عاصی در لالایی مادران اندوهگین ... و ما زنده می مانیم در انعکاس عبارت دوستت دارم که شبانه کوجه یی خلوت را تعمید می دهد...
در هر کبوتری که پر می کشد
اوج می گیرد
تیر می خورد
می افتد...
ما زنده می مانیم!
"یغما گلرویی"
صورت خندان زیباست .خنداندن سخت است خندیدن و خنداندن رویایی است برای من . پس بخند تا شاید من نیز از خنده ی تو خندیدم.
اسم تو که هیچ شغل تو هم در قرآن آمده است!!
روزی ظریفی ار حاجی فاضل خراسانی پرسید " حضرت آقا اسم من هم در کتاب کریم آمده است؟"
حاجی فاضل سوال کرد "اسمت چیست؟"
...(ادامه مطلب)
